The longest day

Na vijf kilometer stonden we al voor de 2e klim, die net als de 1e alleen lopend kon worden bedwongen. Ruben, misschien wel de beste biker van MTBram slaakte een zucht: “dit wordt een lange dag”.

Ik was al zo ver dat ik begon te dagdromen. Ik zag de filmsterren van “the longest day”, de klif omhoog, Robert Mitchum, Sean Connery en John Wayne. Met sigaar in een Jeep. Maar toen ik weer bijkwam zag ik alleen maar zwoegende mannen en vrouwen een berg omhoog klauteren. Geen filmsterren, wel helden.

Veel dooie dieren trouwens. Eerst een kat nog maar net aangereden. Mijn maag draaide zich om. Daarna een beer. Ja, een manntjesvarken, helemaal opgeblazen. Maar toen kon ik er al niet eens meer van gruwen. Dat kwam door het zwart voor mijn ogen. Of beter de trance. Het valt niet mee om in de snelle equipe bij te blijven. Dan ga je dingen fantaseren. Daarover zo meer. Het derde dooie dier was een vos. Die moet er al van vorig jaar hebben gelegen. Alleen de kop was herkenbaar. Verder veel vacht. Trappend op de pedalen droomde ik van een knapperend haardvuur terwijl op de top de honge honden, Thijs en Ruben en Jelle en Bert stonden te wachten.

De tweede stop, een verhaal op zich voor de thuisblijvers. Eerst dat even. Er zijn twee stops. Fietsen slingeren overal en langs de kant van het terrein, meestal een parkeerplaats of een andersoortige openbare ruimte, staat een man met gesneden fruit, halve bananen, kwart appel enn partjes sinaasappels. Een stukje verder staan een paar containers met sportdrank en water en in het hoekje de ehbo en massage. Via twitter heb ik een foto gepost van mijn behandeling gisteren.

Na die 2e stop leek voor mij een glorieuze aankomst. Ik zat in het wiel van Jelle, die ging als de brandweer. In mijn hoofd speelde de aankomsttune van radio Tour de France. Maar die aankomst is op vlak asfalt, en voert niet over uitgesleten paden. Ik ging dus op mijn snuit, in een mooi bosje varens. Het team wachtte geduldig. Ik heb niets gezegd van mijn jongensdroom, om ooit gelanceerd te worden door Jelle Nijdam.
Niet verder vertellen alsjeblieft.

Één reactie op “The longest day

  1. jan engelberts op

    Hallo gerrit,we volgen je verslagen met belangstelling en leven met jullie mee!
    Ik zou zeggen, hou vol, geniet waar het kan, en doe ook Chris ff de groeten, die zagen we laatst nog gauw even trainen.
    Hals und beinbruch, Jan Engelberts